International Green Guides of Iran

                                Under the license of "Tourguides Association of Fars Province"

                                Shiraz, Fars Prov., Iran

 

                                            

 
 

 توسعه صنعت گردشگری، سرآغاز توسعه پایدار در ایران 1400

 

 

هفت شین ....!

قول داده بودم در مورد هفت شین ایرانی چیزایی بنویسم اینم عمل به قول:
قبل از هر چیز بگم که حرف ( ش ) که ما خیلی ساده ازش میگذریم یکی از کلیدی ترین حروف در الفبای کهن  آریایی بوده است. در مهم ترین کلمات مانند شادی و شور که از خوشی و  تازگی سخن به میون میارن حرف ( ش ) به چشم میخوره. خیلی ها فکر میکنند که ش حرفی عربی است و کلماتی که ش دارند معرب شده پارسی اونه ولی اشتباه نکنید. اعراب تازی یک ویژگی دارند که اون تقلید و دزدی در حد به نام خود کردن فرهنگ ها و هنرها بوده و است و این عمل آن ها یک اصطلاح زشت و بدنام داشته که ما خودمان نیز آن را ناخواسته گاهی به کار میبریم. این واژه ( عماله کردن ) نام داره که معنی خوبش ( تزریق کردن ) هست ولی در اصل معنی بسیار زشتتری داره که نمیشه بگم.

یعنی کلمات و حروف و فرهنگ و هنر خوب سایرین را به گونه ای وارد زبان و فرهنگ خودشان می کردند که حال و هوای عربی پیدا کنه و به نام خودشون تمام بشه بر همین اساس واژگان فراوانی از ایران در زبان عربی هست که ما فکر میکنیم واقعا عربی هستند و به زبان ما وار شدند ولی در اصل پارسی هستند. مانند کلمه کتاب که همه فکر میکنند عربی هست ولی در اصل عرب بدوی چادرنشین کتاب و سواد چندانی نداشته و این کلمه از واژگان کتیبه ایرانی که در زمان هخامنشیان و ساسانیان فراوان بوده گرفته شده است.
حالا زیاد از بحث اصلیمون دور نشیم . این یک پیش زمینه بود که اهمیت حرف ( ش ) در زبان کهن ایرانی را یادآور بشم و بعد با این آگاهی بریم سراغ هفت شین ایرانی.

هفت شین ایرانی:
باید متذکر بشم که همان طور که قبلا هم گفتم عدد هفت عدد کثرت هست و یه عنوان نماد مورد استفاده قرار میگرفته مانند اعدادی چون 40 - 100 - 1000 و..... که در ادبیات ما و گفتارمان برای چیزهای زیاد به کار میرود و مفهوم همان خیلی را میدهد. پس هفت شین ایرانی بیش از هفت چیز بوده و حتی در کنار آن پایه های ثابتی نیز داشته که با ش شروع نمی شده اما در فرهنگ و آیین کهن همواره در سفره ها پهن می شده است.
حالا به سراغ معرفی اجزای هفت شین ایرانی میریم:

البته نماد بعضی رو الان یادم نیست. جاشو خالی میذارم یا خودتون برید دنبالش یا بعدا مینویسم
1- شیر:
به عنوان نماد سفیدی و پاکی و برکت در سفره ها پهن می شده
2- شکر:
نماد شیرینی و شور و نشاط در زندگانی
3- شاهدانه:
؟؟؟
4- شلتوک: همان دانه های برنج سبوس دار است که تمیز نشده است و نماد زحمت و تلاشی است که در زندگی باید کرد تا به هدف رسید
5- شهد ( عسل ): حتما میگید این دیگه چیه ولی عسل را به نماد شهد پای سفره میگذاشتند که نماد شادی آفرینی است. زیرا که شیرینی شهد عسل به اندازه ای شادی آور هست که هر کسی از اون لذت می بره
6- شاهی ( سبزه ): یک نوع سبزی هست که حتما همتون میشناسید. اسمش شاهی هست دانه این گیاه رو مثل گندم در قدیم می کاشتند و پای سفره ها می گذاشتند. البته خود گندم هم سبز می کردند که در کل این شاهی نماد سر سبزی و رونق کشت و کار بوده است.

7- شراب: در کتاب ها و حکایت ها و اساطیر آمده که ایرانیان اولین اقوامی بودند که با شراب و طرز تهیه آن آشنا شدند و در زندگی و مصرف روزانه آن ها به حدی شراب نقش داشته که شما در کتیبه های به دست آمده از پارسه می بینید که دستمزد کارگران جیره شراب نیز بوده است.
و همواره شراب به همراه نان می آمده است. در کتاب عهد جدید می بینید که عیسی در شام آخر به اطرافیان خود می گوید از این نان بخورید به نماد گوشت تن من و از این شراب بنوشید به نماد خون تن من.
که خود این نان و شراب از فرهنگ ایرانی وارد مسیحیت شده و تاثیر به سزایی بر این دین و اعمال آن داشته است.
8- شمع:  به عنوان نماد آتش مقدس و آتشکده بر پای سفره ها همواره بوده و هست که از سین های مهم هفت شین ایرانی است.

این چند رکن اساسی هفت شین ایرانی بود به جز این در کنار آن نماد های دیگری در سفره هفت شین یه چشم می خورد:
کتاب مقدس ستوت یسن گات ها به عنوان نماد تفکر و هدایت در سفره ها بوده که هم اکنون مسلمانان ایرانی قران را جایگزین آن کرده اند. ولی مفهوم کار مهم است که هدایت به راه درست را نشان می دهد. ولا هر کتاب مفید و مهمی مانند دیوان حافظ نیز می تواند بر پای این سفره مقدس گذارده شود.
آب از عناصر مقدس چهارگانه در آیین کهن ایرانی است که معمولا میوه ای از مرکبات را در هنگام تحویل سال در آن می انداخته اند و به چرخش در می آوردند به نماد چرخش زمین و روزگار.
گل شب بو که خود از شین ها بوده و نماد زیبایی و طراوت و سبزی در سفره هفت شین ایرانی است.
نان که گفته شد همواره با شراب همراه بوده و نماد برکت و خیر در زندگی است.
نمک که در تمامی ادیان قابل احترام و ستایش بوده و هست که نمود آن را در دین اسلام بسیار میبینید.
گلاب و آینه و گل سرخ ایرانی ( معروف به گل محمدی ) نیز از دیگر اجزایی است که پای سفره ایرانی گذاشته می شده است.

یک نکته مهم و اساسی در مورد وسایلی که در هفت شین گذارده می شده این است که باید تمام این شین ها منشا طبیعی می داشته و از دل طبیعت بیرون آمده باشند.
پس از اسلام با توجه به مقتضیات و محدودیت ها رفته رفته هفت شین به هفت سین مبدل شد و سین هایی که انتخاب گردید تا حدودی به مفهوم اصلی آن نزدیک شدند.
امروزه هنوز اندک کسانی هستند که سنت هفت شین اصیل و کهن آریایی را حفظ کرده و آن را گرامی می دارند. یکی از آن اشخاص خود من هستم که پس از آشنایی با هفت شین دیگر هفت سین پهن نکردم و سنت آبا و اجدادی خود را ادامه دادم.
پس شما دوستان نیز که سفیران فرهنگی این مرز و بوم هستید بیایید و سنت دیرینه ایران را اجرا کنید و آن را به دیگران نیز معرفی کنید. شاید که این حرکت ما دریچه ای شود برای احیا بخشی از فرهنگ کهن ایرانی ما.
منتظر نظرهای شما عزیزان هستم
شاد و سربلند و پیروز باشید.

با تشکر از امید صمدی برای ارسال مطلب

 

  
   

   آخرین یادداشت ها

 

تصاوير ماه

 

 

 

 

 

 

 

All rights Reserved to www.Greenguideds.persianblog.ir